03. apríl 2008 klukkan 14:56
Rásta
05. febrúar 2008 klukkan 01:46
Rásta
24. desember 2007 klukkan 02:39
og farsælt komandi ár. Þakka fyrir ánægjulegar samverustundir og skemmtileg komment hérna á síðunni minni á liðnu ári. Hittumst öll hress á nýju ári
Rásta
18. desember 2007 klukkan 00:10
Rásta
06. desember 2007 klukkan 23:48
Hæ hó og jíbbí jei, fyrsta bloggfærslan af Seilugrandanum!! Rástan er samt ekki flutt formlega inn ennþá en í kvöld kom hún internetinu í gang, ein af aðalforsendum þess að í íbúðinni sé búandi. Vonir standa til að ég geti flutt inn um helgina
Framkvæmdir hafa gengið alveg óóóóóóóóóóóóóskaplega hægt hér á Seilugrandanum, svona í ljósi þess að þær hófust í lok ágúst og nú er komin byrjun desember. Eins og tryggir lesendur vita, þá mætti múrarinn eftir dúk og disk í byrjun október og á þriðjudaginn í síðustu viku kláraði hann loksins verkið. Það hvað hann var rooooooooooooooooooooosalega lengi að þessu hefði sossum gleymst fljótlega en því miður munu flísarnar sem hann setti upp ekki hverfa í bráð. Þegar Rástan gekk inn í fullklárað baðherbergið mitt, fékk ég svakalegt sjokk svo ekki sé meira sagt
Fyrir utan mjög áberandi galla eins og tvöfalda fúgu á nokkrum stöðum og rauðar línur á flísunum höfum við fjölskyldan fundið 8 aðra feila!!! Og það var sossum auðvitað að blessuðum múraranum tókst að klúðra á öllum veggjum NEMA þar sem að innréttingin kemur upp. Bömmer! Það er því eins og besta gestaþraut að koma á klósettið hjá mér, allavegana ætti fólki ekki að leiðast meðan það dundar sér við að finna villur í flísalögninni
Fyrir utan baðherbergisklúðrið er samt allt gott að frétta af Rástunni. Eins og venjulega er nóg um að vera í vinnunni. Vaktirnar með lögreglunni voru afskaplega áhugaverðar þrátt fyrir að bæði Selfyssingar og Reykvíkingar hafi sýnt sínar löghlýðnustu hliðar meðan Rástan var á vaktinni
Mesta actionið var þegar við keyrðum á 50 km hraða ofan úr Breiðholtinu til að umkringja mafíósa sem var að sjálfsögðu löngu farinn þegar við mættum á svæðið. Nei, þá var sko mun meiri spenna þegar við eyddum degi með björgunarsveitinni Ársæli. Að rúnta um bæinn á risastórum fjallajeppum nú aldeilis eitthvað fyrir Rástuna og punkturinn yfir i-ið hlýtur að vera þegar Rástan fór á hraðbátinn þeirra og brunaði um Reykjavíkursvæðið á fullri ferð Þegar ég sat í bátnum, brosandi út að eyrum, þá var ég alvarlega farin að velta fyrir mér lífsstílsbreytingu og sá fyrir mér glæsta framabraut sem ,,baywatch" í Nauthólsvík. En eftir að hafa hoppað í sjóinn í Kópavogshöfninni og þurft að synda sjálf að bátnum, hef ég horfið frá þeirri hugmynd! Held að Bella símamær sé meira ég! Hinu bráðskemmtilega æfingatímabili er nú hins vegar lokið og alvaran tekin við. Á mánudaginn mun Rástan sitja við símann á sinni fyrstu vakt so stay tuned
Rásta
18. nóvember 2007 klukkan 23:14
Á sunnudagskvöldum, þegar maður kúrir sig niður í sófann sinn og hefur það notalegt, er tilvalið að renna yfir viðburði vikunnar Og síðastliðin vika hefur svo sannarlega verið mikil action vika. Á mánudeginum fengum við nýliðarnir það gæðaboð að taka þátt í lögregluæfingu daginn eftir. Rástan varð ekkert smá spennt þegar hún heyrði hvaða lögreglan ætti að fara að æfa, nefnilega gíslabjörgun úr flugvél. Mér leist sossum ekkert illa á það að láta lögreglumenn í fullum skrúða koma og bjarga mér frá ,,snarklikkuðum" flugræningjum. Þó gleymdi hún að hugsa út í að til þess að lögreglan gæti bjargað mér, þá þyrfti ég að hanga inni í flugvél úti á Keflavík í fimm tíma með ,,flugræningjunum" sem notuðu tímann í að hlaupa um vélina, öskrandi: "Look down, you stupid people" og potandi leikfangabyssum í hnakkann á okkur.... En þrátt fyrir að flugræningjarnir gerðu sitt allra besta til að vera raunverulegir, þá var Rástan ofar en ekki í hláturskrampa, því mér fannst akkúrat ekkert ógnvekjandi við höfuðpaurinn sem er ljúfur sem lamb í hádegismat svona dags daglega Og þegar lögreglan, eftir að hafa brotið upp flugvélardyrnar með mikilli dramatík og látum, kom svo inn og sagði: " Pang, pang, þú ert dauður" þá var erfitt að halda andlitinu! Sem sagt, mikið stuð, mikið gaman að hjálpa löggunni, þó svo að heilsan hafi nú ekki verið nógu sátt við að Rástan hafi legið handjárnuð á peysunni á ískaldri flugbrautinni í dágóðan tíma...
En dagur í rúminu og fullt af hvítlauk gerðu kraftaverk og því var Rástan í fullu fjöri þegar kom að því að rúnta um borgina með sjúkrabílnum. Það var líka mikið stuð! Mesta kikkið var náttla þegar að við fengum bráðaútkall og brunuðum á ofsahraða með blikkandi ljós og sírennur. Þá var Rástan eitt sólskinsbros Sem betur fer reyndust þó engin af þessum tilfellum sem við fórum í þennan dag neitt alvarleg. Eftir daginn hafði ég lært alveg heilmikið og fengið smá nasasjón af spítalalífinu
Það er nóg um að vera hjá Rástunni og helgarfríið var því einstaklega vel þegið að þessu sinni. Rástan startaði í saumaklúbbi og gúffaði í sig dýrindisveitingum. Á laugardeginum lá leiðin svo í sumarbústað með Skógardísunum aka stelpunum úr vinnunni þar sem við dekruðum svoleiðis við okkur. Snyrtifræðingar úr Reykjavík mættu á svæðið og tóku okkur í andlitssnyrtingu og handanudd og punkturinn yfir i-ið var síðan þegar þær skelltu á okkur svona alls kyns lituðum maska úti í heita potti. Það vantaði bara gúrkusneiðarnar í augun og þá hefði maður getað ímyndað sér að vera á heilsuhæli í útlöndum Eftir allt þetta dútl er Rástan alveg ótrúlega endurnærð og hlakkar mikið til næstu vinnuviku. Þá mun ég gerast svo fræg að fara á vakt með lögreglunni. Spennó, spennó!
Rásta
05. nóvember 2007 klukkan 23:55
Þetta er það sem líf mitt gengur út á þessa dagana Sem stendur er Rástan í stífri þjálfun sem miðar að því að ég verði neyðarvörður sem geti brugðist hratt og vel við í hvaða aðstæðum sem upp geta komið. Hafi ég ætlað að taka mér pásu frá skóla þetta árið, slappa af og njóta lífsins, þá hefur sú áætlun ,,backfirað" stórkostlega. Þjálfunin er nefnilega þriggja mánaða prógram með fyrirlestrum og æfingum á hverjum degi og prófum í annarri hverri viku... Rástan sá sig því tilneydda til að draga fram pennaveskið á nýjan leik og glósar af miklum krafti. Sem betur fer finnst Rástunni þetta hins vegar ROSALEGA áhugavert starf sem kemur mikið inn á mannleg samskipti og ég læri eitthvað nýtt á hverjum degi. Ég sé það líka betur og betur að heimurinn er því miður ekki jafn góður og ég hefði haldið. Kannski geta þó viðbrögð mín við neyð annarra hjálpað þeim í átt að betra lífi? Ég vona það allavegana
Þrátt fyrir að vinnan mín sé ekki mjög gleðileg, skemmti ég mér þó prýðilega í vinnunni því að starfsfélagar mínir eru öll með tölu hress og kát. Svo verður það náttla að teljast auka bónus að fá að fara í mat með slökkviliðinu og læknunum Það er eitthvað við menn í uniformum, lögreglumennirnir hinum megin við vegginn eru líka ákaflega spennandi og ég tala nú ekki um sjóliðana á varðskipunum sem kíkja reglulega við. Ég get varla beðið eftir starfskynningunni hjá bæði lögreglu og slökkviliði. Það verður sko ekki amalegt að bruna um bæinn með sírenur á ólöglegum hraða í fylgd myndalegra manna
Þegar Rástan er ekki með hugann við ,,landið og (veiði)miðin" í vinnunni, þá reynir hún að taka til hendinni á Seilugrandanum. Framkvæmdir þar ganga sem fyrr AFAR hægt. Múrarinn var ekki búinn að mæta tvisvar sinnum þegar honum varð alveg svakalega illt í bakinu..... Þar með seinkaði verkinu um viku hjá honum en eftir að Rástan hringdi í hann og kynnti hann fyrir VERKJALYFJUM þá fór hann alveg á flug og er nú búinn að flísaleggja veggina inn á baði. Þá á hann bara eftir að græja sturtuklefa og gólfið. Með góðri hjálp foreldra minna er ég næstum því búin að mála alla íbúðina og svo er píparinn kominn á standby til að klára sín verkefni þannig að Rástan vonast til þess að flutningur fari að skella á hvað á hverju Allir að krossa putta fyrir mig!
Læt þetta duga í bili, verð að lesa fyrir talstöðvarprófið í vikunni. Ekki má maður nú verða að fífli fyrir framan slökkviliðið
Yfir og út
Rásta
28. október 2007 klukkan 21:14
Rásta
10. október 2007 klukkan 00:14
Jamm og jæja, datt í hug að vippa hér inn nokkrum línum Allt gott að frétta af Rástunni, hún stendur enn vaktina í Baby Sam í Skeifunni og selur barnavagna, barnarúm, barnaföt og barnadót af miklum krafti. Þetta eru heilmikil fræði að vinna í barnavöruverslun og eins og Rástan hefur komist að, þá geta mæður verið erfiðir viðskiptavinir, enda vilja þær einungis það besta fyrir afkvæmin sín. Gæðin eru þó ekki eina áhyggjuefnið, nei, ekki er síður mikilvægt að hlutirnir harmóneri (passi saman) litalega séð.... En eru mæður þessa lands ekki orðnar frekar extreme þegar ekki er hægt að kaupa pakka af snuddum vegna þess að framleiðandanum varð það á að setja BLEIKAR og BLÁAR snuddur í einn og sama pakkann????
En þá er komið að gleðifréttum þessarar viku!!!! Hver haldið þið að hafi ákveðið að heiðra Seilugrandann með nærveru sinni??? Enginn annar en múrarinn Jíbbí! Rástan varð ofsalega glöð að hitta hann, réðst næstum því á manninn og faðmaði hann af gleði. Enda kominn tími til að hann mætti á svæðið og geri eitthvað fyrir blessað baðherbergið mitt sem er afskaplegt bert og óspennandi í augnablikinu. Rástan neyðist þó til þess, enn um sinn, að dæla á þolinmæðistankinn sinn því að hinn hressi múrari tjáði henni að það væri í hið minnsta þriggja vikna verkefni að fixa baðið upp, meira að segja þótt hann myndi mæta með Pólverja til að hjálpa sér! Well, þetta er samt allt að komast á skrið og ætli að það standist ekki að lokum að Rástan flytji inn rétt fyrir jólin
Svo verð ég barasta að sýna ykkur mynd af nýjasta gesti heimilisins, henni Deplu. Hún Depla er þriggja mánaða gamalt krútt af tegundinni Dalmatíuhundur sem gistir í Skipasundinu þessa vikuna. Rástan hlakkaði svakalega til að fá hvolp inn á heimilið til að knúsa reglulega og peppa okkur heimilisfólkið og Skjömbu heimasætu soldið upp. Rástan þjáist þó greinilega af Altzheimer light því að ég man ómögulega eftir því að fröken Skjambfríður hafi vaknað á tveggja tíma fresti fyrstu nóttina sína fyrir sex árum síðan til að láta klappa sér.... Og gleði mín yfir Deplu snarminnkaði þegar ég var næstum því flogin á hausinn í stóreflis pissupoll! En mér varð að ósk minni, heimilishaldið er mun líflegra þegar að við hlaupum um, þrjár fullorðnar manneskjur og einn íslenskur fjárhundur og reynum að stjórna dúllunni henni Deplu
Rásta
03. október 2007 klukkan 01:20
Hmmm..... Lesendum mínum léttir eflaust við að lesa að fröken Rástan og Helga gella sitja sem betur fer ekki niðurlútar í frönsku fangelsi heldur eru hressar og káta sem aldrei fyrr hér heima á klaka eftir svakalega skemmtilega Parísarferð. Mikið var gaman að koma aftur til Parísar! París sýndi okkur Helgu allar sínar bestu hliðar að þessu sinni, veðrið var æði og Parísarbúar mjög liðlegir á sinni engilsaxnesku Eftir hnökralausa flugferð til Parísar, tók það okkur Helgu smá tíma að finna farfuglaheimilið okkar en það hafðist á endanum. Rástan verður að játa að hún trúði því varla að hótelið, sem við Helga grófum upp eftir mikla leit á Internetinu og góðum ráðleggingum frá Rannveigu sem vinnur með Helgu, yrði jafn frábært og það hljómaði í lýsingunni. En allt passaði og við Helgu breiddum vel úr okkur í fína herberginu okkar sem var með prívat sturtu og alles. Eini ókosturinn við þetta annars frábæra hótel, staðsett í hjarta Parísar kom þó í ljós strax fyrsta morguninn. Morgunverðurinn reyndist nefnilega langt frá því að vera girnilegt hlaðborð scandinavian style, líkt og Rástan hafði ímyndað sér, heldur meira svona eitt stykki þurrt baguette plús eitt djúsglas og ef við vorum heppnar þá fengum við kannski sultupakka. Þessu var svo öllu skutlað í okkur af mjög ekki morgunhressri ráðskonu. Þessi morgunverðarómynd gaf okkur þó pottþétta afsökun til að sofa örlítið lengur og stökkva svo bara út í næsta bakarí og/eða Starbucks. Rástunni til mikillar armæðu voru nefnilega Starbucks, McDonals og BurgerKing á hverju götuhorni í þessari Parísarferð, ólíkt því sem var í fyrra þegar að Rástan þurfti nánast að redda sér gps-tæki til að finna McDonalds
Þrátt fyrir þetta frábæra tækifæri til að svefnburkast aðeins, gátum við lítið nýtt það, því að við höfðum í nógu að snúast við að skoða allt sem okkur langaði að skoða. Í upphafi ferðar var nefnilega ákveðið að taka stóra túrhestapakkann og það þýddi m.a. að við þutum upp Sigurbogann, öll 282 þrepin á mettíma, fundum okkar innra rómantíska sjálf þegar við sigldum niður Signu og fórum upp í Eiffelturninn. Ræktuðum heimsborgarann í okkur þegar við litum inn til Louis Vuitton og Cartier á Champs Elysse. Við heimsóttum að sjálfsögðu einnig vinkonu okkar Monu Lisu eftir að hafa sólað okkur í Parísarhjólinu á Concorde. Rástan rifjaði upp latneskar beygingar á rölti okkar í Latínuhverfinu og túlkaði messusönginn í Notre Dame fyrir Helgu. Túlkunin reyndist erfiðari í Sacre Cour þar sem raunir Eric´s Claptons voru sungnar af miklum krafti. Það tekur á að vera túristi og þegar fæturnir fóru í verkfall, hvíldum við þá með því að kíkka aðeins í H&M og aðrar búðir á Rivoli, uppáhaldsgötunni minni í París. Fæturnir voru líka afar sáttir við dýnuprófanir okkar en að mati Rástunnar eru prófanir á mismunandi dýnum afar mikilvægar í svona túrhestaferðum. Bragðlaukarnir höfðu það afar gott í þessari ferð en á kvöldin stauluðumst við Helga út í veitingastaðagötu sem við fundum og prófuðum hvern frábæra veitingastaðinn á fætur öðrum. Ferðinni var síðan slúttað með heimsókn til Óla frænda og co. Goggi og Klemma eru alltaf jafn sæt og það var afskaplega gaman að fara í heimsókn til þeirra á fornar slóðir
Til að taka nú ekki neina sénsa, ákváðum við Helga að leggja mjög tímanlega af stað út á flugvöll eða þremur tímum fyrir brottför. Rástan fékk þó smá sting í magann þegar við komum út á lestarstöð þar sem stór og greinilega tilkynning blasti við og einn Parísarbúinn þýddi sem svo: Lestarteinar bilaðir, vinsamlegast finnið aðra lest! Í svona aðstæðum þýðir ekkert að bugast og því var það að ParísarRástan leiddi Helgu og tvo aðra Kínverja (sem tóku ekkert eftir Interpól-stimplinum á enninu á mér) í aðra lest sem fór beinustu leið út á flugvöll. Við Helga tékkuðum okkur inn klukkutíma og korteri fyrir brottför..... Annan vinkill á ferðasöguna og myndir má finna hjá Helgu.
Við heimkomuna var atvinnuleit Rástunnar efst á baugi líkt og hún var fyrir Parísarferðina. Það hefur reynst meiri handleggur en Rástan átti von á að finna áhugaverða vinnu. En um það bil sem Rástan var alvarlega farin að íhuga möguleika sína á því að ganga í nunnuklaustur í París þá hringdu þeir frá Neyðarlínunni og buðu mér start sem neyðarvörður. Fyrir þá sem ekki kveikja þá svarar neyðarvörður símtölum hjá 112. Enn sem komið er, leggst nýja starfið vel í Rástuna þrátt fyrir að það eigi hugsanlega eftir að gefa mér innsýn í annan raunveruleika heldur en ég þekki. Mér finnst heldur ekki ókostur að vinnustaðurinn er við hliðina á slökkviliðsstöðinni, Rástunni fyndist nú ekkert leiðinlegt að kynnast sínum dr. McDreamey í gegnum símann
Læknarnir og slökkviliðsmennirnir þurfa þó ekki að hafa neinar áhyggjur í bili, þjálfunin sem neyðarvörður hefst ekki fyrr en 20. október. Rástunni fannst það alltof langur tími að vera atvinnulaus þar til í lok október þannig að með hjálp Ernu vinkonu þá reddaði hún sér vinnu hjá Baby Sam í Skeifunni. Þar líður tíminn hratt meðan að hún selur fræga fólkinu brjóstapumpur og snuddur alla daga milli 10-18. Ef ykkur vantar pelahitara eða latex þá vitið þið hvar mig er að finna
Rásta
