Hmmm..... Lesendum mínum léttir eflaust við að lesa að fröken Rástan og Helga gella sitja sem betur fer ekki niðurlútar í frönsku fangelsi heldur eru hressar og káta sem aldrei fyrr hér heima á klaka eftir svakalega skemmtilega Parísarferð. Mikið var gaman að koma aftur til Parísar! París sýndi okkur Helgu allar sínar bestu hliðar að þessu sinni, veðrið var æði og Parísarbúar mjög liðlegir á sinni engilsaxnesku

Eftir hnökralausa flugferð til Parísar, tók það okkur Helgu smá tíma að finna farfuglaheimilið okkar en það hafðist á endanum. Rástan verður að játa að hún trúði því varla að hótelið, sem við Helga grófum upp eftir mikla leit á Internetinu og góðum ráðleggingum frá Rannveigu sem vinnur með Helgu, yrði jafn frábært og það hljómaði í lýsingunni. En allt passaði og við Helgu breiddum vel úr okkur í fína herberginu okkar sem var með prívat sturtu og alles. Eini ókosturinn við þetta annars frábæra hótel, staðsett í hjarta Parísar kom þó í ljós strax fyrsta morguninn. Morgunverðurinn reyndist nefnilega langt frá því að vera girnilegt hlaðborð scandinavian style, líkt og Rástan hafði ímyndað sér, heldur meira svona eitt stykki þurrt baguette plús eitt djúsglas og ef við vorum heppnar þá fengum við kannski sultupakka. Þessu var svo öllu skutlað í okkur af mjög ekki morgunhressri ráðskonu. Þessi morgunverðarómynd gaf okkur þó pottþétta afsökun til að sofa örlítið lengur og stökkva svo bara út í næsta bakarí og/eða Starbucks. Rástunni til mikillar armæðu voru nefnilega Starbucks, McDonals og BurgerKing á hverju götuhorni í þessari Parísarferð, ólíkt því sem var í fyrra þegar að Rástan þurfti nánast að redda sér gps-tæki til að finna McDonalds

Þrátt fyrir þetta frábæra tækifæri til að svefnburkast aðeins, gátum við lítið nýtt það, því að við höfðum í nógu að snúast við að skoða allt sem okkur langaði að skoða. Í upphafi ferðar var nefnilega ákveðið að taka stóra túrhestapakkann og það þýddi m.a. að við þutum upp Sigurbogann, öll 282 þrepin á mettíma, fundum okkar innra rómantíska sjálf þegar við sigldum niður Signu og fórum upp í Eiffelturninn. Ræktuðum heimsborgarann í okkur þegar við litum inn til Louis Vuitton og Cartier á Champs Elysse. Við heimsóttum að sjálfsögðu einnig vinkonu okkar Monu Lisu eftir að hafa sólað okkur í Parísarhjólinu á Concorde. Rástan rifjaði upp latneskar beygingar á rölti okkar í Latínuhverfinu og túlkaði messusönginn í Notre Dame fyrir Helgu. Túlkunin reyndist erfiðari í Sacre Cour þar sem raunir Eric´s Claptons voru sungnar af miklum krafti. Það tekur á að vera túristi og þegar fæturnir fóru í verkfall, hvíldum við þá með því að kíkka aðeins í H&M og aðrar búðir á Rivoli, uppáhaldsgötunni minni í París. Fæturnir voru líka afar sáttir við dýnuprófanir okkar en að mati Rástunnar eru prófanir á mismunandi dýnum afar mikilvægar í svona túrhestaferðum. Bragðlaukarnir höfðu það afar gott í þessari ferð en á kvöldin stauluðumst við Helga út í veitingastaðagötu sem við fundum og prófuðum hvern frábæra veitingastaðinn á fætur öðrum. Ferðinni var síðan slúttað með heimsókn til Óla frænda og co. Goggi og Klemma eru alltaf jafn sæt og það var afskaplega gaman að fara í heimsókn til þeirra á fornar slóðir

Til að taka nú ekki neina sénsa, ákváðum við Helga að leggja mjög tímanlega af stað út á flugvöll eða þremur tímum fyrir brottför. Rástan fékk þó smá sting í magann þegar við komum út á lestarstöð þar sem stór og greinilega tilkynning blasti við og einn Parísarbúinn þýddi sem svo: Lestarteinar bilaðir, vinsamlegast finnið aðra lest! Í svona aðstæðum þýðir ekkert að bugast og því var það að ParísarRástan leiddi Helgu og tvo aðra Kínverja (sem tóku ekkert eftir Interpól-stimplinum á enninu á mér) í aðra lest sem fór beinustu leið út á flugvöll. Við Helga tékkuðum okkur inn klukkutíma og korteri fyrir brottför..... Annan vinkill á ferðasöguna og myndir má finna hjá Helgu.

Við heimkomuna var atvinnuleit Rástunnar efst á baugi líkt og hún var fyrir Parísarferðina. Það hefur reynst meiri handleggur en Rástan átti von á að finna áhugaverða vinnu. En um það bil sem Rástan var alvarlega farin að íhuga möguleika sína á því að ganga í nunnuklaustur í París þá hringdu þeir frá Neyðarlínunni og buðu mér start sem neyðarvörður. Fyrir þá sem ekki kveikja þá svarar neyðarvörður símtölum hjá 112. Enn sem komið er, leggst nýja starfið vel í Rástuna þrátt fyrir að það eigi hugsanlega eftir að gefa mér innsýn í annan raunveruleika heldur en ég þekki. Mér finnst heldur ekki ókostur að vinnustaðurinn er við hliðina á slökkviliðsstöðinni, Rástunni fyndist nú ekkert leiðinlegt að kynnast sínum dr. McDreamey í gegnum símann

Læknarnir og slökkviliðsmennirnir þurfa þó ekki að hafa neinar áhyggjur í bili, þjálfunin sem neyðarvörður hefst ekki fyrr en 20. október. Rástunni fannst það alltof langur tími að vera atvinnulaus þar til í lok október þannig að með hjálp Ernu vinkonu þá reddaði hún sér vinnu hjá Baby Sam í Skeifunni. Þar líður tíminn hratt meðan að hún selur fræga fólkinu brjóstapumpur og snuddur alla daga milli 10-18. Ef ykkur vantar pelahitara eða latex þá vitið þið hvar mig er að finna