Rástan verður að játa það að í lok síðustu viku gat hún varla beðið eftir næstu viku. Ég sá það fyrir mér hvað allt yrði fullkomið í þessari viku, rófubeinið smollið í rétta gírinn, veðrið æðislegt og ég gerði ekki annað en að ríða út allan daginn. Well, þessir dagdraumar mínir hafa því miður ekki alveg gengið eftir....
Síðasta mánudag vaknaði Rástan kl. 07:15 hress og kát og ákveðin í því að láta vikuna verða æðislega Hún var varla komin með tærnar undan sænginni þegar hún fattaði að eitthvað væri öðruvísi en venjulega. Það tók mig soldinn tíma að fatta muninn en eftir að hafa komið mér í fötin og vaknað almennilega, fattaði ég það. Herbergið mitt var mun kaldara en venjulega, eiginlega bara alveg eins og ísskápur. Og þegar ég var komin niður, fékk ég þær ,,skemmtilegu fréttir" að það væri rafmagnslaust! Það er sko ekkert grín að vera rafmagnslaus hérna í sveitinni, ég hélt ég myndi deyja!!! Í fyrsta lagi er húsið kynt með rafmagni, í öðru lagi er vatninu pumpað með rafmagni, í þriðja lagi þurfa ljós rafmagn, mín ástkæra tölva þarfnast rafmagns sem og gsm-síminn minn.... Sem sagt allir þessir sjálfsögðu hlutir sem maður er vanur voru ekki til staðar. Þrátt fyrir þetta allt saman var ákveðið að halda virkinu þar til rafræn aðstoð bærist frá Reykjavík á HÁDEGI og fara bara að vinna úti í hesthúsi. Hesthúsið var líka þar fyrir utan heitasti staðurinn í stöðunni (fyrir utan æðardúnsængina mína). Það var allsérstakt að pufast um úti í hesthúsi, ég sá varla neitt hvað ég var að gera og mér hefur aldrei nokkurn tímann verið jafn kalt!!! Allt gekk þetta þó vel þar til Rástan ákvað að drífa sig í að vinna með hana Stálínu. Stálína er fjarskyld frænka hennar Járnínu ( sem er mynd af hér neðar á síðunni) og ekki ólík henni í lundarfari... Í stuttu máli þá ákvað Stálína að dúndra í mig afturlöppinni og nú skartar Rástan enn eina ferðina glæsilegum marbletti á löppinni. Akkúrat það sem mig vantaði. Hafi ég áður skröllast um eins og gamalmenni vegna rófubeinsins, þá líkist ég einna helst krypplingi þessa dagana, get ekki setið, ekki staðið og ekki gengið! Rástan er harðákveðin í því að halda sig bara í rúminu næsta mánudag
Sem betur fer hefur Rástan ekki lent í frekari hremmingum þessa vikuna en þessi hrikalega byrjun á vikunni sem og ósamvinnuþýða rófabeinið hafa gert að Rástan hefur talið óþreyjufull niður til föstudagsins. Þá ætlar hún nefnilega að taka sér smá pásu frá sveitinni og fara á heilsuhælið í Skipasundi. Eina hreyfingin sem er á dagskrá þessa helgina verður flutningurinn frá rúminu í heita pottinn út í garði með íbúfen og nammi og aftur til baka. Er ekki Dominos örugglega með heimsendingar alveg inn í rúm???
Jæja, þá er komið að því. Rástan var víst búin að lofa því að segja frá mögulegum flugferðum og í dag gerðist það, Rástan flaug af baki Það var hún Kletta sem náði mér af sér. Við fórum inn í reiðhöll og allt gekk ótrúlega vel. Rástan ákvað þá að vippa sér af baki og láta gott heita en in true Rástustyle, brussast hún af baki með þeim afleiðingum að aumingja Klettu bregður og Rástan dettur beint á bossann! Ef þetta hefði nú bara verið glæst ródeó saga þar sem Rástan hefði sýnt mikla kúrekatakta, þá hefði ég nú verið hressari. En svona klaufaskapur.... ég er sko alveg ÝKT pirruð út í sjálfa mig Núna kemur svo punkturinn yfir i-ið! Maður hefði nú haldið að með vel bólstraðan afturenda eins og minn, þá myndi hann þola smá högg eins og þetta. En nei,nei Rástan pompaði beint á rófubeinið sitt sem þolir greinilega ekki svona högg og nú skröllast ég um eins gamalmenni, get ekki setið og ekki staðið! Og það var algjör brandari að fara aftur á bak í dag, rófubeinið var sko ekki sátt við þá meðferð að vera látið hossast á brokki þannig að frekari útreiðar verða að bíða þar til því þóknast að batna! Vonandi verður það bara strax á morgun. En þangað til verður Rástan bara að láta sér nægja að dreyma um nýja hnakkinn sinn sem hún var að panta, er meira að segja að hugsa um að láta gera hann extra mjúkan
Það er stranglega bannað að hlægja að Rástunni, meðaumkun og samúð handa henni er hins vegar vel þegin
P.S. Skil ekki alveg af hverju myndin í síðustu færslu birtist ekki, reyni að fixa það sem fyrst
Á þessu kósý sunnudagskvöldi er kominn tími á fréttaflutning úr sveitinni! Af okkur sveitapíunum er allt þetta fína að frétta. Eina sem við gætum hugsanlega kvartað yfir myndi vera veðrið en Rástan sér mikið eftir því þessa dagana að vilja leggja ullarnærbuxunum. Það er skömminni skárra að klæðast slíkri flík heldur en að þurfa að galla sig upp til að vaða drullu upp að hnjám! Sveitin er nefnilega as we speak ein drulla sökum mikillar rigninga síðustu daga, hestunum til mikillar gleði. Þær Brák og Valborg gera sitt allrabesta til að sannfæra mig um það að mold og drulla sé einstaklega vítamínsbætt en Rástan reynir bara að benda þeim á það að það séu ekki þær sem þurfi að bursta þær. Þannig að svo að ég komi þessu alveg á hreint, ég vil fá vor og gott veður
Astrid hin danska (hin vinnukonan) er farin aftur til Baunalands en Anna hin sænska er komin í staðinn. Rástan verður að trúa ykkur fyrir því að hún beið komu Önnu spennt. Hún Anna er nefnilega grænmetisæta!!! Rástan átti mjög erfitt með að skilja hvernig hún Anna ætlaði að fara að því að lifa hérna í sveitinni því hér er borðaður íslenskur sveitamatur þ.e. mikið kjöt og heilmikill fiskur. Það er heldur alls ekki þannig að verði hún svöng, þá geti hún skotist á Grænan kost! Ég beið því spennt en þetta hefur gengið alveg lyginni líkast og Önnu líður prýðilega af því að borða bara kartöflur og salat. Salatgerð hérna í sveitinni hefur líka komist alveg nýtt stig með komu Önnu og Rástan lærir ný salattrix á næstum því hverjum degi. En reyni hún Anna að lauma baunum í salatið þá ætlar Rástan að gera uppreisn! Allavegana við Anna get on lika a house on fire þrátt fyrir að hún borði bara salatblöð
Við erum líka mjög góðir samstarfsfélagar en það kom greinilega í ljós í þessari viku. Magnús reiðkennari fékk þessa líka brilliant hugmynd að við ættum að halda fyrirlestur fyrir hann um (æ, ég man ekki hvað það heitir á íslensku en allavegana heitir það The Riding Aides, how to use them and how not to upp á engilsaxnesku). Ég neita því ekkert að maður lærir alveg heilmikið á því að halda svona fyrirlestra en gvööööööööööööð hvað Rástan er komin úr æfingu að gera svona lagað. Við Anna sátum alveg sveittar við fyrirlestursgerðina en allt gekk þetta svo voða vel hjá okkur. Reyndar svo vel að Magnús ákvað að við ættum að halda áfram á sömu braut og gera fleiri fyrirlestra....
Ætla að slútta með mynd af Önnu hinni sænsku og heimasætunni hérna í sveitinni, henni Eddu Margréti. Þessi mynd var tekin síðustu helgi þegar að við Anna brunuðum á besta pizzustað á landinu og náðum okkur í gómsætar flatbökur. Á meðan Rástan stútaði einni með pepperoni, extra osti og fleira djúsí stuffi þá var Anna hæstánægð með kálpizzuna sína og Edda Margrét ekki síður ánægð með brauðið sitt
Andleysið er enn sem fyrr alveg að drepa Rástuna. Vonandi fer það þó að batna með hækkandi sól og lengri dögum. Hressleikastig Rástunnar myndi einnig komast í hæstu hæðir ef hún gæti lagt ullarnærbuxunum sínum, þessi eilífi kuldi fer alveg með hana
Annars er Rástan rétt svo komin heim í sveitina aftur eftir afar skemmtilegt helgarfrí heima í Reykjavík. As usual var brjáluð dagskrá hjá Rástunni í helgarfríinu, hittingur með guðfræðipíunum a.k.a nýjasta trúfélagi Íslands, útskriftarveisla hjá Möggu (þarf ég að taka fram að ég borðaði á mig gat og talaði frá mér allt vit???) og síðast en ekki síst leikhúsferð á Pabbann með þeim Helgu, Heiðdísi og Brynju sem olli bæði magapínu og magakrömpum sem má rekja beint til gómsætrar pizzu á Horninu og stanslausu hláturskasti. En eftir þessa velheppnuðu helgi var sem sagt komið að heimferð... Rástan var svo heppin að fá far með vaskri sveit starfsmanna Landbúnaðarstofnunar klukkan 7:30 á mánudagsmorgni sem er akkúrat my prime time eða þannig! Koma á Selfoss var um 8:20. Þá ætlaði Rástan að nýta sér skrifstofu föður síns = tölvuna hans í klukkutíma áður en hún færi með rútunni áfram til Hellu klukkan 9:30. Úbbs, eitthvað hafði Rástan misskilið rútuplanið því næsta rúta til Hellu fór ekki fyrr en 13:35!!! Æðislegt! Plan B var að reyna að húkka sér far á Hellu en let´s face it, það er ekkert brjáluð umferð á SELFOSSI klukkan 9 á mánudagsmorgni. Sem betur fer höfðu foreldrar mínir dundað sér við að taka til á háalofti Skipasundsfjölskyldunnar um helgina og fundu þar marga dýrgripi t.d. alls konar heimsbókmenntir. Mamma ákvað því að gera enn eina tilraunina til að fá mig til að lesa eitthvað annað en Harry Potter og rauðu seríuna og sendi með mér Þórberg, Hemmingway og Tolstoy sem reyndust vera ágætis dægrastytting. Þó verður Rástan að játa það að hún var einkennilega heiladauð eftir að hafa setið í FIMM TÍMA í sjoppunni á Selfossi. Og eina lífsmarkið í sjoppunni var spjall afgreiðslustúlknanna um möguleika þeirra á því að hitta Jude Law, mig langaði svo að segja þeim að þær þyrftu allavegana að koma sér út úr sjoppunni áður en eitthvað meira myndi gerast. En lítum á björtu hliðarnar á málinu, ég gleymdi allavegana ekki neinu í þetta skiptið
Læt fylgja hér nokkrar myndir af okkur mæðgum og sveitalífinu. Efsta myndin er af Valborgu og nýjustu vinkonu hennar, kettinum Öldu. Svo komum við Brák á leiðinni í reiðtúr. Síðust en ekki síst er hún ,,Snotra" góðvinkona mín. Rástan var rétt svo búin að jafna sig á marblettinum eftir glæsilegt fall hennar í stiganum hjá Lín þegar Snotra ákvað að bæta nýjum við með því að þruma í mig afturlöppunum. Snotra greyið hefur kynnst fáum góðum manneskjum á sinni ævi og ver sig því bæði með kjafti og klóm í bókstaflegri merkingu þegar maður reynir að nálgast hana. Eigandi hennar vill endilega kalla hana Snotru því honum finnst hún svo sæt en hér er hún aldrei kölluð annað en Járnína enda er hún algjör iron lady. Tamningin hennar hefur gengið á hraða snigilsins, ég hef staðið og klappað henni með píski í tvær vikur og það tekur rosalega langan tíma að koma beisli og hnakki á hana. Astrid smellti svo af okkur mynd þegar ég fór á bak á henni í fyrsta skiptið, MÁNUÐI eftir að hún kom hingað í tamningu, Rástan var nefnilega ekki lítið stolt þegar henni tókst loksins að skröllast á bak á henni Járnínu
Nú er bloggletin alveg að drepa mig.... En eftir góða afslöppun ákvað Rástan að spýta í lófana og skrifa nokkrar línur hingað inn
Sveitalífið gengur eins og venjulega mjög vel hjá okkur mæðgum. Leitin mikla að kviðvöðvum okkar Valborgar stendur enn yfir og mun líklega standa til eilífðarnóns. Við mægður erum nebbla orðnar metnaðarfullar og nú er stefnan sú að einn góðan veðurdag munum við uppgötva flotta sixpack á mallakútunum okkar og vippum okkur í fittness keppni Þrátt fyrir að enn sé langt í land hjá okkur í svoleiðis showoff, þá ganga magaæfingarnar það vel að Svanhildur reiðkennari lét okkur/Rástu fá nýtt heimaverkefni, nefnilega að auka samhæfingu mína. Í hestamennskunni er það þannig, líkt og í mörgum öðrum íþróttum, að maður á að geta látið hendurnar vinna eitt verk, fæturna annað og kroppinn það þriðja.... Well, Rástan er algjörlega komin úr æfingu hvað þetta varðar og varð svo ringluð fyrr í þessari viku akkúrat þegar hún átti að láta hendurnar gera eitt, fæturna annað og segja svo um leið upp eða niður, að hún ruglaðist á upp og niður Þessi smámisskilningur Rástunnar hefur hins vegar vakið mikla lukku heimilisfólksins sem dregur eitthvað í efa að manneskja sem getur ekki sagt hvað er upp og hvað er niður, geti mögulega verið með háskólapróf! Að sjálfsögðu mun Rástan því ekki hætta fyrr en hún verður komin með samhæfinguna sína svona fullkomna að hún geti bæði sagt upp og niður, hægri og vinstri. That will show them!!!
Með Brák mína gengur líka rosa vel. Við ríðum út eins og herforingjar og erum meira að segja orðnar svo öflugar að við fórum einar í reiðtúr núna um helgina. Það var mikill sigur fyrir okkur báðar! Rástan hefur reyndar ekki enn komið því í verk að smella af okkur mynd saman en lofar bót og betrun hvað það varðar.
Læt þetta duga í bili, er alveg komin úr þjálfun að blogga þannig að nú ætlar Rástan að slútta og setja tærnar upp í loft
Nú þegar mín ástkæra myndavél er komin aftur til mín, þá bara verð ég að sýna ykkur myndir af krútti.is henni Ástu Maríu og fyrstu leikhúsferðinni hennar. Við frænkur skemmtum okkur konunglega saman í leikhúsinu. Mikið er líka gaman að heyra gullkornin sem detta út úr svona krílum, ég er ekki í nokkrum vafa um það að ég mun aldrei gleyma því þegar Ásta María tjáði Skoppu það að pabbi hennar væri geimfari, hann hoppaði svo mikið
Long time, no see! Min eina afsökun fyrir bloggleysinu er síþreyta Rástunnar, hún rotast ennþá um klukkan 10 á kvöldin eftir að hafa dormað fyrir framan kassann klukkutímana þar á undan. En vindum okkur bara beint í fréttalestur!
Af okkur stúlkum er eins og venjulega allt gott að frétta. Við fáumst við hin ýmsu verkefni hér í sveitinni. Við Valborg Dungal höfum t.d. fengið það heimaverkefni að finna kviðvöðvana á okkur og það er sko hörkupúl að finna magavöðvana í okkur mæðgum, enda hafa þeir ágætu vöðvar á okkur verið í siestu undanfarin þrjú ár!!! Rástunni gengur mun betur að staðsetja og nýta herðablöðin á sér til að sitja bein í baki og er þar að auki komin á fullt í bakæfingar fyrir brjósklossjúklinga (ekki það að ég þjáist af brjósklosi). Bingóvöðvar Rástunnar (upphandleggsvöðvarnir) fá heldur ekki neina miskunn hjá Magnúsi reiðkennara en þeir eru teknir í gegn í einkatímunum í sópun sem fara reglulega fram hér í sveitinni
Brák Sigurðardóttir, babyið í hópnum, er ekki í jafn strangri þjálfun og við hinar. Enn sem komið er, þykir hún rosalega dugleg að brokka og stökkva hring eftir hring í reiðhöllinni. Planið var að fara út í reiðtúr í síðustu viku en þá kom babb í bátinn, nefnilega járningarmaðurinn! Járningarmenn og hestaflutningamenn eru alveg sérstakur þjóðflokkur. Segist þeir ætla að koma á einhverjum tímapunkti, má gera ráð fyrir að þeir komi VIKU OG NOKKRUM KLUKKUTÍMUM SÍÐAR en upphaflega planið var! Þegar blessaður járningarmaðurinn lét svo loksins sjá sig og járnaði fröken Brák voru veðurguðirnir ekki hliðhollir okkur þannig að reiðtúr úti verður farinn í þessari viku! Hestaflutningamaðurinn fékk reyndar ekki að komast upp með sömu ókurteisi og járningamaðurinn, því hann var svo óheppinn að gefa upp símanúmerið sitt í símaskránni. Eftir að Rástan náði sambandi við hann og gerði honum skilmerkilega grein fyrir því að hún ætlaði ekki að eyða laugardeginum sínum í það að bíða eftir honum, mætti greyið maðurinn svo tveimur tímum á UNDAN áætlun! Það gerði reyndar ekkert til því þá vippuðum við Astrid okkur bara í roadtrip á Hvolsvöll sem endaði með sundferð á Hellu. Kósý laugardagur hjá okkur
Við Astrid vorum svo að renna í hlað hér í Neðra-Seli núna í kvöld eftir fríhelgi í Reykjavík. Þrátt fyrir að það sé ekki svo langt ferðalag frá Hellu til Reykjavíkur tókst Rástunni samt sem áður að skandalisera Á föstudeginum, rétt fyrir brottför ákvað ég nefnilega að bæta við einum plastpoka við farangurinn minn og í hann skellti ég m.a. inniskónum mínum. Eins og henni er einni lagið, brussaðist Rástan út úr rútunni í stuttu stoppi á Selfossi með þeim afleiðingum að annar inniskórinn hrundi úr pokanum.... Rástan tók ekkert eftir því að annan inniskóinn vantaði fyrr en við komuna til Reykjavíkur en eftir þó nokkra spæjaravinnu fann indæli rútubílstjórinn inniskóinn minn og lofaði að koma honum örugglega til Hellu. Þar með var helginni bjargað og Rástan naut þess í botn að þeysast út um allt að hitta vini og kunningja. Laugardeginum var startað með ferð í Bláa lónið með Astrid og vinkonu hennar sem fylgt eftir með afmælisboði Ástu Maríu og Bryndísar Rósu, krúttuðustu systrunum í Kópavoginum. Eftir afslöppun og spjall með Ernu og Írisi Ósk var Rástan til í tuskið á sunnudagsmorgni, fyrstu leikhúsferð Ástu Maríu. Við frænkur skelltum okkur nefnilega á Skoppu og Skrýtlu og skemmtum okkur konunglega. Eftir leikhúsið skaust ég að dást að nýju íbúðinni hennar Helgu og eftir það var komið að heimferð aftur í sveitina.....
Að ráði foreldra minna var Rástan einungis með einn pinkil í þetta skiptið og engan plastpoka. Þannig átti að vera öruggt að ekkert myndi týnast! Rástan náði í inniskóinn sinn í sjoppuna á Hellu og ríghélt í hann þannig að hann myndi örugglega komast með í sveitina. En ég var ekki fyrr komin inn úr dyrunum í Neðra-Seli þegar ég uppgötva að myndavélin mín var ekki með í för.... Right! Eftir taugaáfall dauðans og brainstorming um það hvar myndavélin gæti hugsanlega verið, ákvað Rástan að grípa til aðgerða. Fyrsta símatalið var að sjálfsögðu við indæla rútubílstjórann og já, þetta var sá sami og á föstudeginum. Hann kannaðist því miður við mig en gat sagt mér þær gleðifréttir að myndavélin mín væri í rútunni! Hann lofaði að koma myndavélinni minni á Hellu en gaukaði því að mér um leið að það væri skynsamlegt að passa dótið sitt betur. Needless to say, þá hefur Rástan ákveðið að taka það gullkorn til greina
Jæja, ég heyri að fólk er orðið spennt að heyra fréttir af Þorrablóti Þetta var hið skemmtilegasta blót, Rástan borðaði að sjálfsögðu yfir sig af lambalæri og kartöflum og lét þar að auki hafa sig út í að smakka loksins hákarl! Mér til mikillar undrunar þá var hann ekkert svo slæmur, enda tók ég góðan slurk af brennivíni til að skola honum niður. Og svo dansaði ég af mér tærnar við þessa líka fínu sveitaballatónlist! Hvað varðar einhleypu stóðbændurna, þá klikkaði það plan illilega. Ég, sem hafði hlakkað til að skoða úrval álitlegra bænda hér í sveit, mætti uppstríluð og fín á blótið til þess að vera borðdama STÓRLAXA ÚR REYKJAVÍK í heilsueflingarferð í sveitinni! Ekki nóg með að þetta væru svona jakkafata businessmenn heldur telst einn þeirra til ,,fræga" fólksins á Íslandi, nefnilega hann Jón Ársæll úr Sjálfstæðu fólki á stöð 2. Við Jón Ársæll spjölluðum heilmikið saman, allavegana það mikið að hann sagði við mig:,, Kallaðu mig bara Nonna!"
Í dag kom Rástan svo aftur í sveitina eftir stutta dagsferð til Reykjavíkur þar sem hún náði að hitta fullt af skemmtilegu fólki og borða annað en folaldakjöt. Tilgangur ferðarinnar var reyndar ekki svo skemmtilegur, Rástan hefur nefnilega verið um það bil að kafna úr heyofnæmi hérna í sveitinni. Þegar ég var farin að hljóma eins og fimmtugur lungnaþembusjúklingur í símann við móður mína, sló hún í borðið og reddaði mér tíma hjá ofnæmislækni. Sú var sömu skoðunar og móðir mín, þeim finnst ég vera létt rugluð að gera ónæmiskerfinu mínu þetta en Rástan hlustar ekki á neitt rugl og er nú eins og gangandi ferðaapótek! Reyndar fékk ég ekki nýju uppáhaldslyfin mín, stera. Sterar eru algjör undralyf sem slökkva á kerfinu þannig að maður finnur ekkert fyrir ofnæminu (og fær flotta vöðva í þokkabót!). Auðvitað hafa svona sniðug lyf líka hræðilegar aukaverkanir en Rástan féllst snarlega á að hætta á sterunum þegar hún fattaði að ,,Nonni" vill mjög líklega ekki fá mig í viðtal í Sjálfstætt fólk með moonface
Áður en ég hætti í bili, þá bara verð ég að monta mig örlítið af ,,litla" barninu mínu, henni Brák. Haldið þið ekki að hún sé farin að brokka með mig inn í reiðhöll, hring eftir hring, rosa fínt. Ég gæti ekki verið stoltari! Á morgun verður hún svo járnuð og í næstu viku er planið að drífa sig út í reiðtúr. Þá verður myndavélin með í för og afrakstrinum verður að sjálfsögðu dælt hingað inn
Allt gott að frétta úr sveitinni, aðlögun okkar mæðgna gengur vel, allar erum við þó dauðþreyttar eftir daginn og rotast Rástan venjulega fyrir framan kassann fyrir klukkan 22:00 á kvöldin, eitthvað sem ekki hefur gerst hjá henni eftir 10 ára aldur Mér skilst að ég verði farin að hressast eftir svona tvær vikur....! Í millitíðinni væri kannski spurning um að gleypa eðalgingsengið sem Rástan fjárfesti í fyrir tveimur árum en er enn ekki farin að nota Eitthvað verður Rástan allavegana að gera fyrir morgundaginn, taka siestu eða eitthvað því um kvöldið er svo stóra kvöldið..... The Þorrablót verður haldið annað kvöld og fróðir menn segja að þar gefist frábær tækifæri til að finna sér einhleypa, myndarlega stóðbændur
Í tilefni Þorrablótsins var meira að segja farið í kaupstaðarferð í dag á Selfoss. The girls á bænum heimtuðu jeppann af húsbóndanum og síðan spændum við yfir túnið í rallýakstri dauðans (heimreiðin er sko ófær!) og brunuðum á malbikið Rástan fékk nú bara næstum því menningarsjokk við komuna á Selfoss, fólk alls staðar, verslanir, hávaði og læti. En það var nú ósköp huggulegt að sjá einhverja fleiri heldur þessar fjórar hræður sem maður sér á hverjum degi og sælubrosið hefur bara ekki runnið af Rástunni eftir að hún splæsti í ís! Þetta var líka góð æfing fyrir Rástuna því næsta fimmtudag heldur hún til borgar óttans í stutta dagsferð. So see you in Reykjavík
Fyrir viku síðan kvaddi Rástan borgarlífið og skrifstofustarfið sitt. Síðasti dagurinn sem frk. Lín bauð einmitt upp á alla þá fjölbreyttni sem starfið hefur að bjóða, Rástan reyndi að hjálpa námsmönnum eins og hún mögulega gat, jafnt þekktum námsmönnum sem óþekktum, hrósaði dúxunum og reyndi að sannfæra hina ekki dúxana um að hlutirnir reddist alltaf. Þjónustan við námsmenn er einmitt í fyrirrúmi hjá frk. Lín eins og sannaðist greinilega þarna síðasta daginn þegar Rástan í ákefð sinni við að hjálpa námsmanni, flaug niður járnstigann í kjallaranum með tilheyrandi látum og skartaði fyrir vikið stórum marbletti á rassinum og særðu stolti við komuna í sveitina!
En þessi flugferð gleymdist um leið í sveitinni, því Rástan er komin í sveitasæluna og já, það er sko algjör sæla að geta hestast allan daginn Ég og prinsessurnar, þær Brák Sigurðardóttir og Valborg Dungal njótum þess allavegana í botn! Svona prinsessum eins og okkur fylgir heilmikill farangur, ekki síst þegar það eru engin 20 kg sem takmarka farangursmagnið. Faðir minn var á barmi taugaáfalls yfir öllum farangrinum og hafði mikið fyrir því að koma ákveðnu skipulagi á niðurröðun til þess að allt kæmist nú fyrir. Þegar Rástan bætti svo alltaf meiru við og rústaði í leiðinni fína skipulaginu, fölnaði hann meira og meira. En ótrúlegt nok, tókst honum að koma stútfullum bíl og hestakerru heilum á húfi í sveitina með geðheilsuna svona nokkurn veginn í lagi
Þetta hefur verið vika aðlögunar hjá okkur stúlkunum, enda vanar lúxuslífi sem við þurfum lítið að hafa fyrir.... Hér ríkir bootcamp heragi ala Magnús reiðkennari, það vill segja, þær Brák og Valborg eru fyrst trimmaðar í korter á hverju morgni og síða farið á bak aftur eftir það. Þjálfun Rástunnar er svona öllu lúmskari, hún er á hlaupum allan daginn frá klukkan 8:00 á morgnana fram til kl.18:00. Mestu hlaupin fóru þó fram í dag, þegar Magnús bað okkur Astrid (hina vinnukonuna) um að reka hrossin heim. Þau voru einmitt í 4 km fjarlægð í hnédjúpum snjó allan tímann! Það var frekar langt í brosið á Rástunni eftir þennan ,,stutta" göngutúr en Pollýanna segir að þessi göngutúr hafi verið sambærilegur við 10 einkatíma í Laugum og hérna fékk ég þá meira að segja ókeypis
Setti nokkrar myndir úr sveitinni í myndasafnið. Endilega kíkið. Læt fylgja eina hér að neðan úr göngutúrnum í dag, svona útsýni er allavegana pottþétt ekki í Laugum!
Hún var varla komin með tærnar undan sænginni þegar hún fattaði að eitthvað væri öðruvísi en venjulega. Það tók mig soldinn tíma að fatta muninn en eftir að hafa komið mér í fötin og vaknað almennilega, fattaði ég það. Herbergið mitt var mun kaldara en venjulega, eiginlega bara alveg eins og ísskápur. Og þegar ég var komin niður, fékk ég þær ,,skemmtilegu fréttir" að það væri rafmagnslaust! Það er sko ekkert grín að vera rafmagnslaus hérna í sveitinni, ég hélt ég myndi deyja!!! Í fyrsta lagi er húsið kynt með rafmagni, í öðru lagi er vatninu pumpað með rafmagni, í þriðja lagi þurfa ljós rafmagn, mín ástkæra tölva þarfnast rafmagns sem og gsm-síminn minn.... Sem sagt allir þessir sjálfsögðu hlutir sem maður er vanur voru ekki til staðar. Þrátt fyrir þetta allt saman var ákveðið að halda virkinu þar til rafræn aðstoð bærist frá Reykjavík á HÁDEGI og fara bara að vinna úti í hesthúsi. Hesthúsið var líka þar fyrir utan heitasti staðurinn í stöðunni (fyrir utan æðardúnsængina mína). Það var allsérstakt að pufast um úti í hesthúsi, ég sá varla neitt hvað ég var að gera og mér hefur aldrei nokkurn tímann verið jafn kalt!!! Allt gekk þetta þó vel þar til Rástan ákvað að drífa sig í að vinna með hana Stálínu. Stálína er fjarskyld frænka hennar Járnínu ( sem er mynd af hér neðar á síðunni) og ekki ólík henni í lundarfari... Í stuttu máli þá ákvað Stálína að dúndra í mig afturlöppinni og nú skartar Rástan enn eina ferðina glæsilegum marbletti á löppinni. Akkúrat það sem mig vantaði. Hafi ég áður skröllast um eins og gamalmenni vegna rófubeinsins, þá líkist ég einna helst krypplingi þessa dagana, get ekki setið, ekki staðið og ekki gengið! Rástan er harðákveðin í því að halda sig bara í rúminu næsta mánudag
Núna kemur svo punkturinn yfir i-ið! Maður hefði nú haldið að með vel bólstraðan afturenda eins og minn, þá myndi hann þola smá högg eins og þetta. En nei,nei Rástan pompaði beint á rófubeinið sitt sem þolir greinilega ekki svona högg og nú skröllast ég um eins gamalmenni, get ekki setið og ekki staðið! Og það var algjör brandari að fara aftur á bak í dag, rófubeinið var sko ekki sátt við þá meðferð að vera látið hossast á brokki þannig að frekari útreiðar verða að bíða þar til því þóknast að batna! Vonandi verður það bara strax á morgun. En þangað til verður Rástan bara að láta sér nægja að dreyma um nýja hnakkinn sinn sem hún var að panta, er meira að segja að hugsa um að láta gera hann extra mjúkan
Þessi smámisskilningur Rástunnar hefur hins vegar vakið mikla lukku heimilisfólksins sem dregur eitthvað í efa að manneskja sem getur ekki sagt hvað er upp og hvað er niður, geti mögulega verið með háskólapróf! Að sjálfsögðu mun Rástan því ekki hætta fyrr en hún verður komin með samhæfinguna sína svona fullkomna að hún geti bæði sagt upp og niður, hægri og vinstri. That will show them!!!
